13-11-06

Review The Black Dahlia

The Black Dahlia ****

 

Sterk drama

                                  

Van Brian De Palma, USA/D, 2006 met Josh Hartnett, Scarlett Johansson, Aaron Eckhart, Hilary Swank, Mia Kirshner, Mike Starr, Fiona Shaw, ...

dahlia1 TheBlackDahlia

 

 

BlackDahliaVergeet al de negatieve recensies over deze film – en dat zijn er een pak – en vergeet ook de negatieve commentaren in filmprogramma's zoals oa Moviesnackx. Deze film is helemaal niet verwarrend.

 

Brian De Palma, die klassiekers maakte zoals "Carrie", "Scarface" en "The Untouchables", mag opnieuw zijn naam zetten onder een sterke film.

 

Het verhaal speelt zich af in de jaren '40. Bucky (Josh Hartnett) en Lee (Aaron Eckhart) zijn twee agenten die na ze een partijtje boksen, georganiseerd door de politiebond, zeer snel promotie maken en het betere politiewerk mogen verrichten. Bucky wordt al snel kind aan huis bij Lee en Kay (Scarlett Johansson). Ze worden ingeschakeld bij de moord op Elizabeth Short aka "Black Dahlia", een naïeve jonge vrouw met een Hollywood droom. Zij werd in twee stukken teruggevonden, vakkundig gefileerd en haar wangen aan beide zijden opengereten van mondhoek tot oor, de beruchte clownsmile: de nachtmerrie van elke rat, stool pigeon, snitch, squealer en andere kleurrijke synoniemen voor een verklikker. Lee raakt aan de amfetaminen en Bucky loopt in een lesbotent Madeleine (Hilary Swank) tegen het lijf die hem meer weet te vertellen over de "Black Dahlia". Lee zakt ondertussen dieper weg en Kay voelt zich meer en meer aangetrokken tot Bucky.

 

"The Black Dahlia" is gebaseerd op een waargebeurd feit, namelijk de moord op Elizabeth Short. Auteur James Ellroy schreef in 1987 een fictief verhaal over deze moord die na lange omwegen uiteindelijk verfilmd werd door Brian De Palma. Ellroy is het meest bekend voor zijn boek "L.A. Confidential" die succesvol verfilmd werd door Curtis Hanson.

 

De fighting 40-ies muziek, Hartnett's voice-over en de prachtige setting zijn grote meerwaarden voor deze film. De typische lange camerabewegingen van De Palma en sterke scènes zoals de ontdekking van de "Black Dahlia", de scène in het trappenhuis en de boksmatch maken deze film meer dan genietbaar. De Palma had al eerder ervaring met het filmen van een boksmatch, zie hiervoor het spetterende begin van "Snake Eyes".

 

Enkele 'aparte' personages in een film zijn altijd zeer welkom en die zijn hier overvloedig aanwezig. De demente vader van Josh Hartnett die graag duiven afknalt op straat en zowat de ganse stiff upper lip familie van Hilary Swank, met uitzondering van haar zus en met hoogtepunt haar moeder die je nog het best kan vergelijken met Margaret Thatcher na een weekje bierfeesten in München.

 

Deze film is een aanrader. Rekening houdend met het huidig filmaanbod zou het zelfs schandalig zijn hem niet te bekijken. Er wordt veel verteld en er gebeurt veel in deze twee uur durende film. Als je doodmoe naar de film gaat kijken dan ga je het inderdaad wat verwarrend vinden. Een sterke film!

 

Klik op onderstaande foto voor de YouTube trailer van de film

black-dahlia-2

29-10-06

World Trade Center

World Trade Center **

 

Stone's Knieval

                                  

Van Oliver Stone, USA, 2006 met Nicolas Cage, Maria Bello, Michael Pena, Jay Hernandez, Michael Shannon …

 

world-trade-center-06 ss-worldtradecenter

 

world_trade_center_150In het jaar dat “Forrest Gump” bijna alle oscars afsnoepte van “Pulp Fiction” en het jaar dat Stone “Natural Born Killers” op ons afstuurde, stond ik samen met mijn klasgenoten op het dak van de WTC Towers in NY. Deze twee pronkstukken in de skyline van NY zijn helaas weggeblazen, zoals iedereen ondertussen weet.

 

Het heeft een tijdje geduurd vooraleer deze aanval enigszins verteerd was en Hollywood het licht op groen zag springen om dit te verfilmen. De alom gevreesde bezetting van een kerncentrale door terroristen zagen we in 2004 al in "American Meltdown", een ok tv-film die ik gisteren gezien heb en in "24", seaon 4 in 2005. Overigens dezelfde acteur die terrorist speelt: Arnold Vosloo. En dit jaar was het de beurt aan de omstreden tv mini-serie "The Path to 9/11", "United 93" en "World Trade Center".

 

Het verhaal begint 's morgens op de fameuze 11 september '01 en toont ons een ontwakend New York. John McLoughlin (Cage met snor) is chef bij de politie. Hij deelt orders uit in het hoofdbureau en ze gaan op pad totdat het eerste vliegtuig zich in de WTC toren boort. Ze verzamelen aan de voet van de torens en Cage schuifelt voorzichtig samen met enkele vrijwilligers in de brandende toren. Na nog geen half uur film stort de toren in en raakt Cage samen met Will Jimeno (Michael Pena) zwaar gewond bedolven onder het puin. Het thuisfront is de wanhoop nabij en een marinier die het licht heeft gezien (Michael Shannon) gaat ijverig op zoek.

 

De film begon goed maar de hoofdrolspelers raken veel te snel bedolven onder de toren waardoor de rest van de film bestaat uit het zenuwachtig wachten op een telefoontje door het thuisfront en melige conversaties tussen McLoughlin en Jimeno. Hun dialogen variëren van verhalen over de namen van hun kinderen, een onafgewerkte keuken en flashbacks over de mooie momenten in het leven. Iets anders kan je er als regisseur natuurlijk niet van maken. Bij momenten deed het me denken aan de tweede helft van de film "Alive", waar de overlevenden sterven van honger en vrieskou: "als ik sterf, mag jij mij opeten." Dat soort sfeertje dus.

 

Het religieuze kantje van de film is compleet overbodig. McLoughlin droomt meermaals over een Jezus figuur en de religieuze marinier speelt een grote rol in de film. Op ’t einde van de film murmelt Michael Shannon met een strijdvaardige blik in de ogen: "wij zullen dit vergelden". De knieval van Oliver Stone voor het Amerikaanse conservatieve publiek na zijn controversiële films en levensstijl.

 

Toch nog een positieve noot: om het dramatische karakter van het onderwerp nog meer te beklemtonen maakt de regisseur veelvuldig gebruik van lange, pikzwarte en doodstille pauzes tussen de scènes om dan een wazig beeld te verscherpen naar telkens iets verrassends. Zo zie je bvb na 4 seconden zwart beeld een rode wazige en bewegende gloed, waarvan je veronderstelt dat dit een zwaailicht van de politie of brandweer gaat worden, maar dan verscherpt dit langzaam naar een close-up van een digitale klok op een nachtkastje. Mooi trucje!

Nog een goed idee van Stone: de vliegtuigen die in de torens vliegen, de beelden die iedereen al honderden keren heeft gezien, toont hij niet. Enkel een schaduw en nadien een knal.

 

De film start veelbelovend maar verzuipt nadien in meligheid en sentimentaliteit. Hopelijk herpakt Oliver Stone zich…

26-10-06

Behind Enemy Lines

Behind Enemy Lines **

 

Rambo meets Top Gun

 

Van John Moore, 2001, USA met Gene Hackman, Gabriel Macht, Owen Wilson, Charles Malik Whitfield, Joaquim De Almeida, ...

 

bel3

 

BEL1Het eerste half uur van de film bevat bijna alle elementen van "Top Gun", de moeder van alle straaljagers-op-een-vliegdekschip films. Peperdure, kerosinevretende straaljagers die het luchtruim doorklieven, duizenden mannen in uniform die veel te lang van huis weg zijn en de mededeling dat straaljagers betaald zijn met het belastingsgeld van hardwerkende mensen zoals u en ik. Ook de slow-motion beelden van wandelende piloten in gevechtsuitrusting met supersonische helm onder de arm ontbreken niet. Piloten die om de zoveel uur routineus hun oefeningen moeten afwerken, hebben uiteraard een verzetje nodig. Achter de vrouwen lopen zit er niet in op een vliegdekschip en soldaten die onderling op de vuist gaan om hun testosteronniveau op peil te houden, toont men liever niet meer in Amerikaanse films. Tom Cruise amuseerde zich destijds door zo laag mogelijk over de controletoren te scheuren. In deze film werpen ze liever footballs. Om toch iets illegaals te kunnen doen, gebruiken ze de lanceersystemen van de F18 straaljagers om hun football tegen de wind in weg te katapulteren (wat trouwens in het echt niet mogelijk bleek te zijn) om hem daarna op te vangen.

 

De plot van de film is niet bijster origineel. Een Amerikaans vliegdekschip ligt nabij Bosnië terwijl de NAVO en Bosnië-Herzegovina vredesonderhandelingen trachten op te stellen. Wanneer onze held luitenant Chris Burnett (Owen Wilson) op het matje geroepen wordt door zijn overste admiraal Reigart (Gene Hackman), biedt Burnett zonder aarzelen onmiddellijk zijn excuses aan voor het misbruik van de lanceersystemen. Zonder dat het hem gevraagd werd. Die brave Amerikaanse soldaten toch. Wat admiraal Reigart meer interesseert, is de ontslagbrief van Burnett. Die is het na zeven jaar beu geworden om oefeningen te doen en rond te vliegen over gebieden waarvan hij de namen niet kan onthouden of uitspreken. Hij wil liever in het echt oorlogje spelen. Admiraal Reigart is hiermee niet echt opgezet, maar kan zijn ontslag niet weigeren. Hij stuurt hem en piloot Stackhouse (Gabriel Macht) rond kerstdag uit op een laatste oefening. Het duo merkt tijdens de vlucht activiteiten in een zone waar ze volgens de onderhandelingen niet mogen vliegen. Dit lappen ze beiden aan hun pilootlaarzen en kunnen digitale opnames maken van massagraven. De Bosniërs lanceren stante pede twee raketten en de Amerikaanse straaljager wordt neergehaald. Stackhouse is gewond en moet blijven liggen terwijl Burnett naar een hoger gebied gaat om signalen te kunnen verzenden. Burnett ziet ginds hoe zijn piloot Stackhouse wordt neergeschoten door Bosnische militairen. Of door rebellen ? Het wordt niet uitgelegd in de film. Hij informeert admiraal Reigart die hem ter plaatse wil oppikken. Admiraal Reigart wordt op zijn beurt op de vingers getikt door zijn overste: admiraal Piquet (Joaquim De Almeida) die vindt dat Burnett het verdrag geschonden heeft door in die zone te vliegen. Hij beveelt dat ze Burnett enkel kunnen oppikken in een veel verder gelegen veiligheidszone. Admiraal Reigart, die door de piloten en navigators als een norse brompot beschouwd wordt, transformeert naar een bezorgde huisvader met een peperkoeken hart die zijn poulain niet wil verliezen. Befehl ist Befehl, en Burnett moet zijn eigen hachje zien te redden. Hij doorkruist half Bosnië met een leger achter zich aan die de gemaakte opname wil vernietigen.

 

Qua fotografie is er niet veel variatie. Het eerste half uur zie je ofwel blauwe lucht en water ofwel het vliegdekschip. De rest van de film speelt zich af in een omgeving die doet denken aan de Vlaamse Ardennen, maar dan met kapotgeschoten gebouwen en verkeersborden met kogelgaten.

 

Regisseur John Moore maakt overmatig gebruik van slow-motion beelden om de scènes wat imposanter en dramatischer te maken. Sommige scènes zien er echt ongeloofwaardig uit. De schietstoel die mooi rechtop neerploft in de sneeuw mocht van mij gerust ontbreken. Dat dacht John Moore waarschijnlijk ook maar helaas had hij deze rechtstaande stoel nog nodig later in het verhaal.

 

Owen Wilson, die voornamelijk in komedies speelt zoals "Meet The Parents" en "Wedding Crashers", stelt teleur. Het is zelden een goed idee om van een comedy acteur plots een Amerikaanse held te maken.

 

Gene Hackman heeft in veel betere films gepeeld dan deze. Toch weet hij in deze film zijn waardigheid te behouden. Gene Hackman blijft klasse. Mijn favoriete scènes in deze film zijn de scènes van Gene Hackman met admiraal Piquet, gespeeld door Joaquim De Almeida, of beter gekend als boeman Salazar uit het derde seizoen van de serie "24" (the one where special agent Jack Bauer has a little habit).

 

Deze film is het zoveelste American hero verhaal. Het is een combinatie van "Top Gun" en "Rambo". Regisseur John Moore heeft gemakshalve gretig gebruik gemaakt van de twee grootste clichés van dit genre: een één tegen allen situatie + een militair die in de steek gelaten wordt door zijn eigen regering. Het intelligentste dat ik in dit anderhalf uur gehoord heb, is een opsomming van muzieksterren die verongelukt zijn in de lucht.

 

"Behind Enemy Lines" is een matige film voor liefhebbers van hersenloze actie. Het is voer voor mensen die regelmatig dromen dat ze Rambo zijn en die twintig jaar geleden zo'n top gun pilotenvestje met ronde opgestikte badges droegen. Of erger: mensen die nog altijd zo'n vest in hun kleerkast hebben hangen.

21-10-06

Death Tunnel

Death Tunnel ½

 

Niet om aan te zien

 

Van Philip Adrian Booth, 2005, USA met Jason Lasater, Steffany Huckaby, Kristin Novak, Annie Burgstede, Yolanda Pecoraro, Melanie Lewis, …

 

Death_Tunnel_knife.sized

Deze film is geregisseerd door Philip Adrian Booth. Samen met zijn broer Christopher Saint Booth verzorgde hij ook nog de muziek, montage, scenario en speciale effecten. Naast deze film en de film “Shadowbox” maakten zij enkel nog een documentaire “Spooked” die tegelijkertijd werd uitgebracht met “Death Tunnel”. Het verhaal is gebaseerd op ware feiten en dit zou in de docu aan bod moeten komen.

 

Die ware feiten omvatten een berucht sanatorium in Kentucky, USA waar in 1932 ongeveer 63.000 mensen stierven door de “witte dood” aka TBC. Destijds bestond geen medicijn voor TBC. In dit ziekenhuis werden de geïnfecteerden in quarantaine geplaatst waar ze onderworpen werden aan experimenten. De lijken werden via een lange tunnel rechtstreeks naar een trein gevoerd: de “death tunnel”.

 

Vijf studentes (Steffany Huckaby, Kristin Novak, Annie Burgstede, Yolanda Pecoraro en Melanie Lewis) nemen deel aan een inwijdingsfeest op school en voor ze het beseffen, ontwaken ze geblinddoekt in nachtjurk in dit vervallen sanatorium. Een stem, identiek aan die van Jigsaw in “Saw”, schalt door de luidsprekers en prevelt de marketingtitel van de film: 5 meisjes, 5 verdiepingen, 5 uren. De trawanten van Ritchie (Jason Lasater), de organisator en vriend van één van de meisjes, leggen al snel het loodje als zich ook nog eens 5 geesten gaan moeien met deze inwijding. Elk uur sterft een meisje, ze ontdekken iets over het gebouw en daarna volgen de scènes elkaar moeizaam op tot aan het teleurstellend slot.

 

Marketingtitels bestaande uit een opsomming waarin telkens hetzelfde woord of cijfer voorkomt, wekken mijn argwaan. Ze leveren mij altijd het beeld op van een kantoor in Hollywood waar marketeers catchy titels verzinnen om op het hoesje te drukken en pas daarna de filmploeg begin te denken aan het scenario, de plot en montage. Helaas was mijn vermoeden terecht. Om de paar minuten wordt de film onderbroken voor flashbacks of geesten en dit telkens met een irritant beeld en geluid. Sommige scènes doen denken aan de filmstijl van “The Blair Witch Project”: de dansende camera. Niet bekijken als je pas gegeten hebt! De niet-lineaire structuur van het verhaal is te fragmentarisch verknipt om nog door de beugel te kunnen. In het begin van de film zorgt dit voor verwarring, nadien valt de spanning weg door telkens te switchen in de tijdslijn en dan volgt … hoofdpijn.

 

De locatie van de film bestaat voor 90% uit een duister, vervallen ziekenhuis. De camera wordt al eens schuin gehouden tijdens het filmen, we zien meermaals close-ups van blote voeten in een plas water en van een draaiend wiel van een kar. De fragmenten over het leven in het sanatorium rond 1930 worden verfilmd via een bruin geel beeld, in een poging om een oude foto na te bootsen, ondersteund door de obligate jazz muziek uit die jaren. Diezelfde soort muziek hoorden we oa ook in de remake van “The Hills have Eyes” en “Jeepers Creepers”.

 

Voor de rest werken vooral de constant schreeuwende meisjes, piepende en krakende geluiden op de zenuwen. Van zodra het een beetje spannend lijkt, wordt de scène afgebroken voor iets nieuws. Je zou dit fenomeen kunnen verklaren als een manier om spanning op te bouwen of als een manier om meer te suggereren maar in dit vehikel werkt dit duidelijk NIET!

 

Gelukkig worden door deze film geen reputaties van acteurs of actrices geschonden, vooral omdat ze er geen hebben. Acteur Jason Lasater acteert alsof hij net gehoord heeft dat zijn hond doodgereden is. Om de slaagkansen van een horrorfilm of een remake ervan te doen stijgen, heeft elke film minstens één jong meisje in de cast. Voor deze prent hebben ze voor alle zekerheid vijf bimbo’s toegevoegd. Ze zijn bloedmooi en hebben weinig om het lijf maar kunnen moeilijk overtuigen op het scherm. Kristin Novak en Steffany Huckaby hebben de ‘meeste’ acteerervaring, Annie Burgstede houdt het doorgaans bij de serie CSI, Yolanda Pecoraro loopt gewoon exotisch te wezen en Melanie Lewis liet zich vooral opmerken als achtergronddanseres in oa “Gigli” en “Starsky & Hutch”.

 

Regisseur Philip Adrian Booth wou voornamelijk populaire stijlen mengen en veel vrouwelijk schoon toevoegen. Het concept van “Saw” wordt als basis gebruikt en sommige geesten in het ziekenhuis zijn gejat uit “The Grudge”. Het resultaat is er absoluut niet naar. Meer nog, het zou Philip Adrian Booth verboden moeten worden om zich nog binnen een straal van 100 meter van een filmcamera te begeven. Verspil hier geen geld aan!