06-11-06

raad screenshot 28

A04

A03

A02

A01

29-10-06

World Trade Center

World Trade Center **

 

Stone's Knieval

                                  

Van Oliver Stone, USA, 2006 met Nicolas Cage, Maria Bello, Michael Pena, Jay Hernandez, Michael Shannon …

 

world-trade-center-06 ss-worldtradecenter

 

world_trade_center_150In het jaar dat “Forrest Gump” bijna alle oscars afsnoepte van “Pulp Fiction” en het jaar dat Stone “Natural Born Killers” op ons afstuurde, stond ik samen met mijn klasgenoten op het dak van de WTC Towers in NY. Deze twee pronkstukken in de skyline van NY zijn helaas weggeblazen, zoals iedereen ondertussen weet.

 

Het heeft een tijdje geduurd vooraleer deze aanval enigszins verteerd was en Hollywood het licht op groen zag springen om dit te verfilmen. De alom gevreesde bezetting van een kerncentrale door terroristen zagen we in 2004 al in "American Meltdown", een ok tv-film die ik gisteren gezien heb en in "24", seaon 4 in 2005. Overigens dezelfde acteur die terrorist speelt: Arnold Vosloo. En dit jaar was het de beurt aan de omstreden tv mini-serie "The Path to 9/11", "United 93" en "World Trade Center".

 

Het verhaal begint 's morgens op de fameuze 11 september '01 en toont ons een ontwakend New York. John McLoughlin (Cage met snor) is chef bij de politie. Hij deelt orders uit in het hoofdbureau en ze gaan op pad totdat het eerste vliegtuig zich in de WTC toren boort. Ze verzamelen aan de voet van de torens en Cage schuifelt voorzichtig samen met enkele vrijwilligers in de brandende toren. Na nog geen half uur film stort de toren in en raakt Cage samen met Will Jimeno (Michael Pena) zwaar gewond bedolven onder het puin. Het thuisfront is de wanhoop nabij en een marinier die het licht heeft gezien (Michael Shannon) gaat ijverig op zoek.

 

De film begon goed maar de hoofdrolspelers raken veel te snel bedolven onder de toren waardoor de rest van de film bestaat uit het zenuwachtig wachten op een telefoontje door het thuisfront en melige conversaties tussen McLoughlin en Jimeno. Hun dialogen variëren van verhalen over de namen van hun kinderen, een onafgewerkte keuken en flashbacks over de mooie momenten in het leven. Iets anders kan je er als regisseur natuurlijk niet van maken. Bij momenten deed het me denken aan de tweede helft van de film "Alive", waar de overlevenden sterven van honger en vrieskou: "als ik sterf, mag jij mij opeten." Dat soort sfeertje dus.

 

Het religieuze kantje van de film is compleet overbodig. McLoughlin droomt meermaals over een Jezus figuur en de religieuze marinier speelt een grote rol in de film. Op ’t einde van de film murmelt Michael Shannon met een strijdvaardige blik in de ogen: "wij zullen dit vergelden". De knieval van Oliver Stone voor het Amerikaanse conservatieve publiek na zijn controversiële films en levensstijl.

 

Toch nog een positieve noot: om het dramatische karakter van het onderwerp nog meer te beklemtonen maakt de regisseur veelvuldig gebruik van lange, pikzwarte en doodstille pauzes tussen de scènes om dan een wazig beeld te verscherpen naar telkens iets verrassends. Zo zie je bvb na 4 seconden zwart beeld een rode wazige en bewegende gloed, waarvan je veronderstelt dat dit een zwaailicht van de politie of brandweer gaat worden, maar dan verscherpt dit langzaam naar een close-up van een digitale klok op een nachtkastje. Mooi trucje!

Nog een goed idee van Stone: de vliegtuigen die in de torens vliegen, de beelden die iedereen al honderden keren heeft gezien, toont hij niet. Enkel een schaduw en nadien een knal.

 

De film start veelbelovend maar verzuipt nadien in meligheid en sentimentaliteit. Hopelijk herpakt Oliver Stone zich…