11-12-06

Review Zwartboek

Zwartboek ****

 

Stevige oorlogsthriller

                                  

Van Paul Verhoeven, NL/B/UK/D, 2006 met Carice van Houten, Sebastian Koch, Thom Hoffman, Halina Reijn, Waldemar Kobus, Derek de Lint, Christian Berkel, ...

 

zwartboek zwart

 

zw2Paul Verhoeven voorstellen zal wellicht niet nodig zijn. De Nederlandse regisseur die oa "Turks Fruit", "Robocop" en "Basic Instinct" maakte maar ook flutfilms als "Showgirls" en "Starship Troopers". Met deze film maakt hij een enorm goeie oorlogsthriller die zich afspeelt in Nederland tijdens de laatste maanden van WO II. De film kwam ook in de publiciteit wegens de wanbetalingen of liever het-niet-betalen van de medewerkers omdat al het geld al in de film zat. Je hoeft Paul Verhoeven dan ook het verschil niet uit te leggen tussen de Amerikaanse filmvakbonden en de Europese. Er zijn er namelijk geen in Europa. Voor de werking van filmvakbonden en wat er kan mislopen tijdens het draaien van een film kan je altijd de uitstekende documentaire "Full Tilt Boogie" bekijken, een anderhalf uur onderhoudende documentaire over de pret en miserie tijdens het draaien van de film "From Dusk Till Dawn".

 

Rachel (Carice van Houten) is een Joodse zangeres wiens huis in 1944 plat wordt gebombardeerd. Ze krijgt de kans aangeboden om met het verzet via een boot naar Brussel te reizen. Na een bezoekje aan de notaris om de meest waardevolle bezittingen op te halen, gaat ze aan boord van het schip dat nooit zijn einddoel bereikt. Uiteindelijk belandt ze in het verzet onder leiding van Gerben (Derek de Lint). Het verzet ziet in haar een uitstekend verzetslid, zeker nadat ze een gestapo officier weet te verleiden tijdens een treinreis. Ze infiltreert in het gestapokwartier en weet de officier Müntze (Sebastian Koch) volledig voor zich te winnen. De zoon van Gerben wordt opgepakt door de gestapo en zij kan een microfoon verbergen in het kantoor van de sadistische kapitein Franken.

 

De film duurt bijna 2,5 uur en is op geen enkel moment saai of voorspelbaar. Alles is perfect in detail weergegeven. Het verhaal loopt als een trein en de ene plotwending volgt op de ander. En net als je denkt te weten hoe het einde er zou kunnen uitzien, neemt het verhaal een bocht van 180 graden, tot tweemaal toe zelfs. Knap werk dus van Paul Verhoeven die met de duurste film ooit in Nederland een stevige thriller neerzet.

 

De bloemen mogen ook ruimschoots richting hoofdrolspeelster Carice van Houten nen uit zien, besef je datergen in het kantoor van de sadistische gezonden worden die de rol van Rachel op een zeer knappe wijze neerzet. Dat Verhoeven een Nederlander is, kan je zeer goed merken aan sommige scènes. Sommigen zullen dit erover vinden maar het is best grappig. Geen gebrek dus aan Hollandse humor en blote borsten. Sommige fragmenten die te maken hebben met uitwerpselen zijn echt vettig maar zijn gelukkig op geen enkel moment zo gruwelijk in beeld gebracht als in Le Cercle  geen enkel moment zo gruwelijk in beeld gebracht als geen gebrek.de la merde uit de film "Salò o le 120 giornate di Sodoma"la merde uit de film " van Pasolini.

 

zwartboek4zwartboek450

13-11-06

Review The Black Dahlia

The Black Dahlia ****

 

Sterk drama

                                  

Van Brian De Palma, USA/D, 2006 met Josh Hartnett, Scarlett Johansson, Aaron Eckhart, Hilary Swank, Mia Kirshner, Mike Starr, Fiona Shaw, ...

dahlia1 TheBlackDahlia

 

 

BlackDahliaVergeet al de negatieve recensies over deze film – en dat zijn er een pak – en vergeet ook de negatieve commentaren in filmprogramma's zoals oa Moviesnackx. Deze film is helemaal niet verwarrend.

 

Brian De Palma, die klassiekers maakte zoals "Carrie", "Scarface" en "The Untouchables", mag opnieuw zijn naam zetten onder een sterke film.

 

Het verhaal speelt zich af in de jaren '40. Bucky (Josh Hartnett) en Lee (Aaron Eckhart) zijn twee agenten die na ze een partijtje boksen, georganiseerd door de politiebond, zeer snel promotie maken en het betere politiewerk mogen verrichten. Bucky wordt al snel kind aan huis bij Lee en Kay (Scarlett Johansson). Ze worden ingeschakeld bij de moord op Elizabeth Short aka "Black Dahlia", een naïeve jonge vrouw met een Hollywood droom. Zij werd in twee stukken teruggevonden, vakkundig gefileerd en haar wangen aan beide zijden opengereten van mondhoek tot oor, de beruchte clownsmile: de nachtmerrie van elke rat, stool pigeon, snitch, squealer en andere kleurrijke synoniemen voor een verklikker. Lee raakt aan de amfetaminen en Bucky loopt in een lesbotent Madeleine (Hilary Swank) tegen het lijf die hem meer weet te vertellen over de "Black Dahlia". Lee zakt ondertussen dieper weg en Kay voelt zich meer en meer aangetrokken tot Bucky.

 

"The Black Dahlia" is gebaseerd op een waargebeurd feit, namelijk de moord op Elizabeth Short. Auteur James Ellroy schreef in 1987 een fictief verhaal over deze moord die na lange omwegen uiteindelijk verfilmd werd door Brian De Palma. Ellroy is het meest bekend voor zijn boek "L.A. Confidential" die succesvol verfilmd werd door Curtis Hanson.

 

De fighting 40-ies muziek, Hartnett's voice-over en de prachtige setting zijn grote meerwaarden voor deze film. De typische lange camerabewegingen van De Palma en sterke scènes zoals de ontdekking van de "Black Dahlia", de scène in het trappenhuis en de boksmatch maken deze film meer dan genietbaar. De Palma had al eerder ervaring met het filmen van een boksmatch, zie hiervoor het spetterende begin van "Snake Eyes".

 

Enkele 'aparte' personages in een film zijn altijd zeer welkom en die zijn hier overvloedig aanwezig. De demente vader van Josh Hartnett die graag duiven afknalt op straat en zowat de ganse stiff upper lip familie van Hilary Swank, met uitzondering van haar zus en met hoogtepunt haar moeder die je nog het best kan vergelijken met Margaret Thatcher na een weekje bierfeesten in München.

 

Deze film is een aanrader. Rekening houdend met het huidig filmaanbod zou het zelfs schandalig zijn hem niet te bekijken. Er wordt veel verteld en er gebeurt veel in deze twee uur durende film. Als je doodmoe naar de film gaat kijken dan ga je het inderdaad wat verwarrend vinden. Een sterke film!

 

Klik op onderstaande foto voor de YouTube trailer van de film

black-dahlia-2

29-10-06

World Trade Center

World Trade Center **

 

Stone's Knieval

                                  

Van Oliver Stone, USA, 2006 met Nicolas Cage, Maria Bello, Michael Pena, Jay Hernandez, Michael Shannon …

 

world-trade-center-06 ss-worldtradecenter

 

world_trade_center_150In het jaar dat “Forrest Gump” bijna alle oscars afsnoepte van “Pulp Fiction” en het jaar dat Stone “Natural Born Killers” op ons afstuurde, stond ik samen met mijn klasgenoten op het dak van de WTC Towers in NY. Deze twee pronkstukken in de skyline van NY zijn helaas weggeblazen, zoals iedereen ondertussen weet.

 

Het heeft een tijdje geduurd vooraleer deze aanval enigszins verteerd was en Hollywood het licht op groen zag springen om dit te verfilmen. De alom gevreesde bezetting van een kerncentrale door terroristen zagen we in 2004 al in "American Meltdown", een ok tv-film die ik gisteren gezien heb en in "24", seaon 4 in 2005. Overigens dezelfde acteur die terrorist speelt: Arnold Vosloo. En dit jaar was het de beurt aan de omstreden tv mini-serie "The Path to 9/11", "United 93" en "World Trade Center".

 

Het verhaal begint 's morgens op de fameuze 11 september '01 en toont ons een ontwakend New York. John McLoughlin (Cage met snor) is chef bij de politie. Hij deelt orders uit in het hoofdbureau en ze gaan op pad totdat het eerste vliegtuig zich in de WTC toren boort. Ze verzamelen aan de voet van de torens en Cage schuifelt voorzichtig samen met enkele vrijwilligers in de brandende toren. Na nog geen half uur film stort de toren in en raakt Cage samen met Will Jimeno (Michael Pena) zwaar gewond bedolven onder het puin. Het thuisfront is de wanhoop nabij en een marinier die het licht heeft gezien (Michael Shannon) gaat ijverig op zoek.

 

De film begon goed maar de hoofdrolspelers raken veel te snel bedolven onder de toren waardoor de rest van de film bestaat uit het zenuwachtig wachten op een telefoontje door het thuisfront en melige conversaties tussen McLoughlin en Jimeno. Hun dialogen variëren van verhalen over de namen van hun kinderen, een onafgewerkte keuken en flashbacks over de mooie momenten in het leven. Iets anders kan je er als regisseur natuurlijk niet van maken. Bij momenten deed het me denken aan de tweede helft van de film "Alive", waar de overlevenden sterven van honger en vrieskou: "als ik sterf, mag jij mij opeten." Dat soort sfeertje dus.

 

Het religieuze kantje van de film is compleet overbodig. McLoughlin droomt meermaals over een Jezus figuur en de religieuze marinier speelt een grote rol in de film. Op ’t einde van de film murmelt Michael Shannon met een strijdvaardige blik in de ogen: "wij zullen dit vergelden". De knieval van Oliver Stone voor het Amerikaanse conservatieve publiek na zijn controversiële films en levensstijl.

 

Toch nog een positieve noot: om het dramatische karakter van het onderwerp nog meer te beklemtonen maakt de regisseur veelvuldig gebruik van lange, pikzwarte en doodstille pauzes tussen de scènes om dan een wazig beeld te verscherpen naar telkens iets verrassends. Zo zie je bvb na 4 seconden zwart beeld een rode wazige en bewegende gloed, waarvan je veronderstelt dat dit een zwaailicht van de politie of brandweer gaat worden, maar dan verscherpt dit langzaam naar een close-up van een digitale klok op een nachtkastje. Mooi trucje!

Nog een goed idee van Stone: de vliegtuigen die in de torens vliegen, de beelden die iedereen al honderden keren heeft gezien, toont hij niet. Enkel een schaduw en nadien een knal.

 

De film start veelbelovend maar verzuipt nadien in meligheid en sentimentaliteit. Hopelijk herpakt Oliver Stone zich…

26-10-06

Behind Enemy Lines

Behind Enemy Lines **

 

Rambo meets Top Gun

 

Van John Moore, 2001, USA met Gene Hackman, Gabriel Macht, Owen Wilson, Charles Malik Whitfield, Joaquim De Almeida, ...

 

bel3

 

BEL1Het eerste half uur van de film bevat bijna alle elementen van "Top Gun", de moeder van alle straaljagers-op-een-vliegdekschip films. Peperdure, kerosinevretende straaljagers die het luchtruim doorklieven, duizenden mannen in uniform die veel te lang van huis weg zijn en de mededeling dat straaljagers betaald zijn met het belastingsgeld van hardwerkende mensen zoals u en ik. Ook de slow-motion beelden van wandelende piloten in gevechtsuitrusting met supersonische helm onder de arm ontbreken niet. Piloten die om de zoveel uur routineus hun oefeningen moeten afwerken, hebben uiteraard een verzetje nodig. Achter de vrouwen lopen zit er niet in op een vliegdekschip en soldaten die onderling op de vuist gaan om hun testosteronniveau op peil te houden, toont men liever niet meer in Amerikaanse films. Tom Cruise amuseerde zich destijds door zo laag mogelijk over de controletoren te scheuren. In deze film werpen ze liever footballs. Om toch iets illegaals te kunnen doen, gebruiken ze de lanceersystemen van de F18 straaljagers om hun football tegen de wind in weg te katapulteren (wat trouwens in het echt niet mogelijk bleek te zijn) om hem daarna op te vangen.

 

De plot van de film is niet bijster origineel. Een Amerikaans vliegdekschip ligt nabij Bosnië terwijl de NAVO en Bosnië-Herzegovina vredesonderhandelingen trachten op te stellen. Wanneer onze held luitenant Chris Burnett (Owen Wilson) op het matje geroepen wordt door zijn overste admiraal Reigart (Gene Hackman), biedt Burnett zonder aarzelen onmiddellijk zijn excuses aan voor het misbruik van de lanceersystemen. Zonder dat het hem gevraagd werd. Die brave Amerikaanse soldaten toch. Wat admiraal Reigart meer interesseert, is de ontslagbrief van Burnett. Die is het na zeven jaar beu geworden om oefeningen te doen en rond te vliegen over gebieden waarvan hij de namen niet kan onthouden of uitspreken. Hij wil liever in het echt oorlogje spelen. Admiraal Reigart is hiermee niet echt opgezet, maar kan zijn ontslag niet weigeren. Hij stuurt hem en piloot Stackhouse (Gabriel Macht) rond kerstdag uit op een laatste oefening. Het duo merkt tijdens de vlucht activiteiten in een zone waar ze volgens de onderhandelingen niet mogen vliegen. Dit lappen ze beiden aan hun pilootlaarzen en kunnen digitale opnames maken van massagraven. De Bosniërs lanceren stante pede twee raketten en de Amerikaanse straaljager wordt neergehaald. Stackhouse is gewond en moet blijven liggen terwijl Burnett naar een hoger gebied gaat om signalen te kunnen verzenden. Burnett ziet ginds hoe zijn piloot Stackhouse wordt neergeschoten door Bosnische militairen. Of door rebellen ? Het wordt niet uitgelegd in de film. Hij informeert admiraal Reigart die hem ter plaatse wil oppikken. Admiraal Reigart wordt op zijn beurt op de vingers getikt door zijn overste: admiraal Piquet (Joaquim De Almeida) die vindt dat Burnett het verdrag geschonden heeft door in die zone te vliegen. Hij beveelt dat ze Burnett enkel kunnen oppikken in een veel verder gelegen veiligheidszone. Admiraal Reigart, die door de piloten en navigators als een norse brompot beschouwd wordt, transformeert naar een bezorgde huisvader met een peperkoeken hart die zijn poulain niet wil verliezen. Befehl ist Befehl, en Burnett moet zijn eigen hachje zien te redden. Hij doorkruist half Bosnië met een leger achter zich aan die de gemaakte opname wil vernietigen.

 

Qua fotografie is er niet veel variatie. Het eerste half uur zie je ofwel blauwe lucht en water ofwel het vliegdekschip. De rest van de film speelt zich af in een omgeving die doet denken aan de Vlaamse Ardennen, maar dan met kapotgeschoten gebouwen en verkeersborden met kogelgaten.

 

Regisseur John Moore maakt overmatig gebruik van slow-motion beelden om de scènes wat imposanter en dramatischer te maken. Sommige scènes zien er echt ongeloofwaardig uit. De schietstoel die mooi rechtop neerploft in de sneeuw mocht van mij gerust ontbreken. Dat dacht John Moore waarschijnlijk ook maar helaas had hij deze rechtstaande stoel nog nodig later in het verhaal.

 

Owen Wilson, die voornamelijk in komedies speelt zoals "Meet The Parents" en "Wedding Crashers", stelt teleur. Het is zelden een goed idee om van een comedy acteur plots een Amerikaanse held te maken.

 

Gene Hackman heeft in veel betere films gepeeld dan deze. Toch weet hij in deze film zijn waardigheid te behouden. Gene Hackman blijft klasse. Mijn favoriete scènes in deze film zijn de scènes van Gene Hackman met admiraal Piquet, gespeeld door Joaquim De Almeida, of beter gekend als boeman Salazar uit het derde seizoen van de serie "24" (the one where special agent Jack Bauer has a little habit).

 

Deze film is het zoveelste American hero verhaal. Het is een combinatie van "Top Gun" en "Rambo". Regisseur John Moore heeft gemakshalve gretig gebruik gemaakt van de twee grootste clichés van dit genre: een één tegen allen situatie + een militair die in de steek gelaten wordt door zijn eigen regering. Het intelligentste dat ik in dit anderhalf uur gehoord heb, is een opsomming van muzieksterren die verongelukt zijn in de lucht.

 

"Behind Enemy Lines" is een matige film voor liefhebbers van hersenloze actie. Het is voer voor mensen die regelmatig dromen dat ze Rambo zijn en die twintig jaar geleden zo'n top gun pilotenvestje met ronde opgestikte badges droegen. Of erger: mensen die nog altijd zo'n vest in hun kleerkast hebben hangen.

23-10-06

Hostel

Hostel **½

 

Lauwtjes

 

photo_06

 

Van Eli Roth, 2005, USA met Jay Hernandez, Derek Richardson, Eythor Gudjonsson, Jan Vlasák, Barbara Nedeljáková, …

 

Hostel is geregisseerd door Eli Roth die eerder al "Cabin Fever" op ons af stuurde. Interessanter evenwel - althans voor de meesten onder ons - is dat Quentin Tarantino executive producer van deze film is. In recente interviews gaf Tarantino al breed glimlachend toe dat hij het horrorgenre weer nieuw leven wil inblazen na de tamme jaren negentig. Nieuw bewijs hiervoor wordt binnenkort geleverd met de film “Grind House”: twee horrorfilms onder één titel, eentje van QT en eentje van zijn goede vriend Robert Rodriguez.

 

Drie jonge mannen, Amerikanen Paxton (Jay Hernandez), Josh (Derek Richardson) en Ijslander Oli (Eythor Gudjonsson), zijn op trektocht door Europa en slapen elke nacht in een hostel of jeugdherberg. Het verhaal start in Amsterdam waar ze, naast joints roken, vooral op zoek zijn naar neukbare meisjes. Ze worden na een vechtpartij uit een dancing gezet en kunnen niet meer binnen in hun jeugdherberg alwaar ze worden uitgemaakt door slaapdronken Duitsers. Ze vluchten en komen terecht in een appartement waar een koppel stoned de liefde bedrijft. Daar worden ze door een jonge man op de hoogte gebracht van een jeugdherberg in een kapot geschoten dorp nabij Bratislava in Slowakije, vol met oorlogsweduwen, waar het goed sexen is. Hij geilt hen op met enkele foto's op zijn gsm en het drietal kan niet vlug genoeg hun rugzakken vullen en naar Slowakije sporen. Daar aangekomen blijken de verhalen waar te zijn en beleven ze de tijd van hun leven. Ze neuken er alle drie op los tot Oli verdwijnt. De twee Amerikanen gaan vruchteloos op zoek naar hem tot plots Josh gedrogeerd wordt en ontwaakt op een ijzeren stoel in een soort halfdonkere kerker, die voor de helft gevuld is met grote tafels met daarop een gamma tangen, boren, zagen en draaischroeven waar zelfs doorwinterde doe-het-zelvers jaloers op zouden zijn. Een man, die ze eerder op de trein ontmoet hadden, komt de kerker binnen en als een kind in een snoepwinkel slentert hij langs de tafels tot hij zijn oog laat vallen op een elektrische boormachine waarmee hij een paar gaten boort in de benen van Josh. De man, niet bang van een vleugje humor, besluit dan gehoor te geven aan het smekende verzoek van de Amerikaan om hem vrij te laten en maakt zijn handboeien los, maar niet voordat hij diens beide achillespezen heeft doorgesneden. Paxton wordt inmiddels ook gedrogeerd door zijn vriendin maar valt in slaap in een bergplaats van een café. Als zijn roes uitgewerkt is, gaat hij op zoek naar zijn vrienden en tenslotte naar zijn vriendin, niet wetende dat zij vet betaald wordt om toeristen naar de folterfabriek te brengen, waar zieke geesten met veel geld hun gruwelijke fantasieën in werkelijkheid kunnen omzetten. Hij laat zich door haar leiden en belandt uiteindelijk ook vastgeketend op een ijzeren stoel waar hij door een Duitser (weeral die Duitsers) bewerkt wordt met een boomzaag.

 

Hostel kan je gerust onderverdelen in twee delen. In de eerste helft van de film overheerst het "American Pie"-gevoel. Hitsige jongeren die zo snel mogelijk van bil willen gaan, een dosis humor en massa's blote borsten. Het woelige Amsterdam wordt nadien ingeruild voor een grauw en troosteloos dorp nabij Bratislava waar kleur nauwelijks merkbaar is, waar overal tonnen afval en puin liggen en waar het schilderen van muren al decennia lang niet meer uitgeoefend werd. De dood van de IJslander en de zoektocht van de twee Amerikanen naar hem leidt het tweede deel in. Van dan af wordt het een horrorfilm. Er wordt serieus spanning opgebouwd en naar hartelust gefolterd. De folteringen zijn niet altijd even goed gefilmd, maar dat zal voor de meesten wel een opluchting zijn. De suggestie kan ook al magen overhoop halen. Echte horrorliefhebbers blijven op hun honger zitten, want "Hostel" haalt op geen enkel moment het niveau van een echte horrorklassieker. De scènes met de misdadige kinderen mochten van mij gerust ontbreken, naar het einde toe kwamen sommige fragmenten ongeloofwaardig over en heel af en toe gebeurde er iets dat ik voorzichtig durf te omschrijven als voorspelbaar.

 

Tarantino en regisseur Roth hebben zich blijkbaar geweldig geamuseerd tijdens het draaien van de film. Een affiche van "Cabin Fever", een scène uit "Pulp Fiction" op de TV in de jeugdherberg en maffe oneliners als "Of course, my horse" zijn daar de bewijzen van.

 

Desalniettemin is "Hostel" stukken beter dan "Cabin Fever" en veel spannender dan de meeste films die recent het witte doek haalden. Maar toch ontbreekt het de film aan net dat beetje extra dat je verwacht wanneer de naam 'Quentin Tarantino' in de aftiteling verschijnt.

21-10-06

Death Tunnel

Death Tunnel ½

 

Niet om aan te zien

 

Van Philip Adrian Booth, 2005, USA met Jason Lasater, Steffany Huckaby, Kristin Novak, Annie Burgstede, Yolanda Pecoraro, Melanie Lewis, …

 

Death_Tunnel_knife.sized

Deze film is geregisseerd door Philip Adrian Booth. Samen met zijn broer Christopher Saint Booth verzorgde hij ook nog de muziek, montage, scenario en speciale effecten. Naast deze film en de film “Shadowbox” maakten zij enkel nog een documentaire “Spooked” die tegelijkertijd werd uitgebracht met “Death Tunnel”. Het verhaal is gebaseerd op ware feiten en dit zou in de docu aan bod moeten komen.

 

Die ware feiten omvatten een berucht sanatorium in Kentucky, USA waar in 1932 ongeveer 63.000 mensen stierven door de “witte dood” aka TBC. Destijds bestond geen medicijn voor TBC. In dit ziekenhuis werden de geïnfecteerden in quarantaine geplaatst waar ze onderworpen werden aan experimenten. De lijken werden via een lange tunnel rechtstreeks naar een trein gevoerd: de “death tunnel”.

 

Vijf studentes (Steffany Huckaby, Kristin Novak, Annie Burgstede, Yolanda Pecoraro en Melanie Lewis) nemen deel aan een inwijdingsfeest op school en voor ze het beseffen, ontwaken ze geblinddoekt in nachtjurk in dit vervallen sanatorium. Een stem, identiek aan die van Jigsaw in “Saw”, schalt door de luidsprekers en prevelt de marketingtitel van de film: 5 meisjes, 5 verdiepingen, 5 uren. De trawanten van Ritchie (Jason Lasater), de organisator en vriend van één van de meisjes, leggen al snel het loodje als zich ook nog eens 5 geesten gaan moeien met deze inwijding. Elk uur sterft een meisje, ze ontdekken iets over het gebouw en daarna volgen de scènes elkaar moeizaam op tot aan het teleurstellend slot.

 

Marketingtitels bestaande uit een opsomming waarin telkens hetzelfde woord of cijfer voorkomt, wekken mijn argwaan. Ze leveren mij altijd het beeld op van een kantoor in Hollywood waar marketeers catchy titels verzinnen om op het hoesje te drukken en pas daarna de filmploeg begin te denken aan het scenario, de plot en montage. Helaas was mijn vermoeden terecht. Om de paar minuten wordt de film onderbroken voor flashbacks of geesten en dit telkens met een irritant beeld en geluid. Sommige scènes doen denken aan de filmstijl van “The Blair Witch Project”: de dansende camera. Niet bekijken als je pas gegeten hebt! De niet-lineaire structuur van het verhaal is te fragmentarisch verknipt om nog door de beugel te kunnen. In het begin van de film zorgt dit voor verwarring, nadien valt de spanning weg door telkens te switchen in de tijdslijn en dan volgt … hoofdpijn.

 

De locatie van de film bestaat voor 90% uit een duister, vervallen ziekenhuis. De camera wordt al eens schuin gehouden tijdens het filmen, we zien meermaals close-ups van blote voeten in een plas water en van een draaiend wiel van een kar. De fragmenten over het leven in het sanatorium rond 1930 worden verfilmd via een bruin geel beeld, in een poging om een oude foto na te bootsen, ondersteund door de obligate jazz muziek uit die jaren. Diezelfde soort muziek hoorden we oa ook in de remake van “The Hills have Eyes” en “Jeepers Creepers”.

 

Voor de rest werken vooral de constant schreeuwende meisjes, piepende en krakende geluiden op de zenuwen. Van zodra het een beetje spannend lijkt, wordt de scène afgebroken voor iets nieuws. Je zou dit fenomeen kunnen verklaren als een manier om spanning op te bouwen of als een manier om meer te suggereren maar in dit vehikel werkt dit duidelijk NIET!

 

Gelukkig worden door deze film geen reputaties van acteurs of actrices geschonden, vooral omdat ze er geen hebben. Acteur Jason Lasater acteert alsof hij net gehoord heeft dat zijn hond doodgereden is. Om de slaagkansen van een horrorfilm of een remake ervan te doen stijgen, heeft elke film minstens één jong meisje in de cast. Voor deze prent hebben ze voor alle zekerheid vijf bimbo’s toegevoegd. Ze zijn bloedmooi en hebben weinig om het lijf maar kunnen moeilijk overtuigen op het scherm. Kristin Novak en Steffany Huckaby hebben de ‘meeste’ acteerervaring, Annie Burgstede houdt het doorgaans bij de serie CSI, Yolanda Pecoraro loopt gewoon exotisch te wezen en Melanie Lewis liet zich vooral opmerken als achtergronddanseres in oa “Gigli” en “Starsky & Hutch”.

 

Regisseur Philip Adrian Booth wou voornamelijk populaire stijlen mengen en veel vrouwelijk schoon toevoegen. Het concept van “Saw” wordt als basis gebruikt en sommige geesten in het ziekenhuis zijn gejat uit “The Grudge”. Het resultaat is er absoluut niet naar. Meer nog, het zou Philip Adrian Booth verboden moeten worden om zich nog binnen een straal van 100 meter van een filmcamera te begeven. Verspil hier geen geld aan!

19-10-06

See No Evil

See No Evil **½

 

Hakken en peuteren

                                  

Van Gregory Dark, USA, 2006 met Glen Jacobs, Christina Vidal, Luke Pegler, Samantha Noble, Michael J. Pagan, …

 

SNE2

 

 

SNE1De regisseur Gregory Dark is voornamelijk bekend voor het inblikken van erotische B-films. Deze keer koos hij voor een slasherfilm met vrij onbekende acteurs, behalve de wacko serial killer van dienst Jacob Goodnight: Glen Jacobs, een worstelaar (artiestennaam: Kane) die bekend zou moeten zijn in het milieu van de glimmende mannekes die elkaar graag tegen het canvas smijten. Let ook op actrice Samantha Noble (Kira). Eentje die we nog veel te zien zullen krijgen.

 

Een agent en zijn collega worden opgeroepen om een burenruzie op te lossen en stuiten er op een schreeuwende jonge vrouw zonder ogen en een zenuwachtige Goodnight. De agent die dit treffen overleeft, zien we enkele jaren later terug als een wat verveelde hulpagent die dit voorval nooit heeft kunnen vergeten. Hij werkt in een jeugdgevangenis en begeleidt een groepje jongens die samen met een groep meisjes uit een andere jeugdgevangenis een verlaten hotel dienen op te kuisen. Dit brengt ons direct naar de eindbestemming van de film. De rest van het verhaal speelt zich af binnen het hotel waar Goodnight de rondzwervende jongeren één voor één aan zijn haak slaat en hen de ogen uitpeutert. Naarmate het bevolkingsaantal van het hotel daalt, komen we ook nog meer te weten omtrent de psychische evolutie en beweegredenen van Jacob Goodnight.

 

De film is tegen alle verwachtingen in nog redelijk genietbaar. Er speelt schoon volk mee, de absolute must voor elke horrorfilm, en het tempo ligt vrij hoog. De film is voorbij voor je het weet, al kan dit ook te wijten zijn aan het feit dat de film maar 84’ duurt. De spanning is perfect opgebouwd, alle horrorclichés passeren de revue en Gregory Dark weet er zelfs 2 unieke lachwekkende scènes uit te puren. Eentje heeft te maken met een blondine die sterft omdat ze haar gsm moet inslikken en de andere heeft te maken met het einde van Goodnight. Wees gerust, je verlaat de cinema met de glimlach.

 

Dit is een typische slashermovie van het soort waarmee we ondertussen al de straten kunnen plaveien maar weet zich toch te onderscheiden door het hoge tempo en enkele unieke scènes. Hou je van minderjarige meisjes, geweld, bijlen, vleeshaken en een vleugje humor, dan ga je hier helemaal weg van zijn.

 

SNO3