21-10-06

Death Tunnel

Death Tunnel ½

 

Niet om aan te zien

 

Van Philip Adrian Booth, 2005, USA met Jason Lasater, Steffany Huckaby, Kristin Novak, Annie Burgstede, Yolanda Pecoraro, Melanie Lewis, …

 

Death_Tunnel_knife.sized

Deze film is geregisseerd door Philip Adrian Booth. Samen met zijn broer Christopher Saint Booth verzorgde hij ook nog de muziek, montage, scenario en speciale effecten. Naast deze film en de film “Shadowbox” maakten zij enkel nog een documentaire “Spooked” die tegelijkertijd werd uitgebracht met “Death Tunnel”. Het verhaal is gebaseerd op ware feiten en dit zou in de docu aan bod moeten komen.

 

Die ware feiten omvatten een berucht sanatorium in Kentucky, USA waar in 1932 ongeveer 63.000 mensen stierven door de “witte dood” aka TBC. Destijds bestond geen medicijn voor TBC. In dit ziekenhuis werden de geïnfecteerden in quarantaine geplaatst waar ze onderworpen werden aan experimenten. De lijken werden via een lange tunnel rechtstreeks naar een trein gevoerd: de “death tunnel”.

 

Vijf studentes (Steffany Huckaby, Kristin Novak, Annie Burgstede, Yolanda Pecoraro en Melanie Lewis) nemen deel aan een inwijdingsfeest op school en voor ze het beseffen, ontwaken ze geblinddoekt in nachtjurk in dit vervallen sanatorium. Een stem, identiek aan die van Jigsaw in “Saw”, schalt door de luidsprekers en prevelt de marketingtitel van de film: 5 meisjes, 5 verdiepingen, 5 uren. De trawanten van Ritchie (Jason Lasater), de organisator en vriend van één van de meisjes, leggen al snel het loodje als zich ook nog eens 5 geesten gaan moeien met deze inwijding. Elk uur sterft een meisje, ze ontdekken iets over het gebouw en daarna volgen de scènes elkaar moeizaam op tot aan het teleurstellend slot.

 

Marketingtitels bestaande uit een opsomming waarin telkens hetzelfde woord of cijfer voorkomt, wekken mijn argwaan. Ze leveren mij altijd het beeld op van een kantoor in Hollywood waar marketeers catchy titels verzinnen om op het hoesje te drukken en pas daarna de filmploeg begin te denken aan het scenario, de plot en montage. Helaas was mijn vermoeden terecht. Om de paar minuten wordt de film onderbroken voor flashbacks of geesten en dit telkens met een irritant beeld en geluid. Sommige scènes doen denken aan de filmstijl van “The Blair Witch Project”: de dansende camera. Niet bekijken als je pas gegeten hebt! De niet-lineaire structuur van het verhaal is te fragmentarisch verknipt om nog door de beugel te kunnen. In het begin van de film zorgt dit voor verwarring, nadien valt de spanning weg door telkens te switchen in de tijdslijn en dan volgt … hoofdpijn.

 

De locatie van de film bestaat voor 90% uit een duister, vervallen ziekenhuis. De camera wordt al eens schuin gehouden tijdens het filmen, we zien meermaals close-ups van blote voeten in een plas water en van een draaiend wiel van een kar. De fragmenten over het leven in het sanatorium rond 1930 worden verfilmd via een bruin geel beeld, in een poging om een oude foto na te bootsen, ondersteund door de obligate jazz muziek uit die jaren. Diezelfde soort muziek hoorden we oa ook in de remake van “The Hills have Eyes” en “Jeepers Creepers”.

 

Voor de rest werken vooral de constant schreeuwende meisjes, piepende en krakende geluiden op de zenuwen. Van zodra het een beetje spannend lijkt, wordt de scène afgebroken voor iets nieuws. Je zou dit fenomeen kunnen verklaren als een manier om spanning op te bouwen of als een manier om meer te suggereren maar in dit vehikel werkt dit duidelijk NIET!

 

Gelukkig worden door deze film geen reputaties van acteurs of actrices geschonden, vooral omdat ze er geen hebben. Acteur Jason Lasater acteert alsof hij net gehoord heeft dat zijn hond doodgereden is. Om de slaagkansen van een horrorfilm of een remake ervan te doen stijgen, heeft elke film minstens één jong meisje in de cast. Voor deze prent hebben ze voor alle zekerheid vijf bimbo’s toegevoegd. Ze zijn bloedmooi en hebben weinig om het lijf maar kunnen moeilijk overtuigen op het scherm. Kristin Novak en Steffany Huckaby hebben de ‘meeste’ acteerervaring, Annie Burgstede houdt het doorgaans bij de serie CSI, Yolanda Pecoraro loopt gewoon exotisch te wezen en Melanie Lewis liet zich vooral opmerken als achtergronddanseres in oa “Gigli” en “Starsky & Hutch”.

 

Regisseur Philip Adrian Booth wou voornamelijk populaire stijlen mengen en veel vrouwelijk schoon toevoegen. Het concept van “Saw” wordt als basis gebruikt en sommige geesten in het ziekenhuis zijn gejat uit “The Grudge”. Het resultaat is er absoluut niet naar. Meer nog, het zou Philip Adrian Booth verboden moeten worden om zich nog binnen een straal van 100 meter van een filmcamera te begeven. Verspil hier geen geld aan!

Commentaren

Deathtunnel 2? is die er dan?
volgens mij niet hoor!!
En deel een is zeker een groffe film man snap niet je hem slecht revieuw

wist je wel dat de griezel geluiden op genomen zijn in het gebauw zelf omdat het daar waarschijnlijk hount
niet alleen deze filmmakers makten het mee maar tal lose andere paranormal investigators

DUS BIJ DEZE IS DEATHTUNNEL EEN DIKKE VETTE HIT ONDR DE HORROR FILMS !!!!

period!!

Gepost door: AngelMike | 27-10-06

Death Tunnel 2? Ik heb geen Death Tunnel 2 vermeld. Spaar mij daar van :-) Je bedoelt waarschijnlijk "Spooked"? Dat is geen film maar een documentaire over dat gebouw.

Gepost door: nico | 27-10-06

hallo,
ik zou graag willen weten of dat gebouw nog steeds bestaat en of er echt mensen op die gruwelijke manier vermoord worden door geesten,,
werden of nog steeds worden als mensen daar komen kun je mailen? en waar staat het gebouw?

Gepost door: alyssa | 13-06-08

De commentaren zijn gesloten.